Voormalig marinier, politie-agent, portier, stuntman en hij reed weleens mee met de Hell’s Angels. In oermens-termen zou ik Rudy Mettia (52) direct kwalificeren als een alpha-man. Als hij de Power Yoga-studio in Santa Monica binnenstapt, denk ik dat nog steeds. Breed, enorm gespierde armen, scherpe kaaklijn, zelfverzekerde houding. Zo’n zeventien jaar geleden trainde Rudy bij Gold’s Gym in Venice Beach, heilig grondgebied van de body building-sport. Hoewel hij daar kwam voor serieus zware krachttraining, besloot hij op een dag eens mee te doen met een yogales. Want in LA heeft yoga de reputatie dat je daar de mooiste vrouwen tegenkomt (de receptionist van mijn hotel vertelde dat hij af en toe ook yoga doet vanwege de vrouwen: ‘it works better than going to a club’).

Maar al in de eerste les merkte Rudy dat yoga iets met hem deed, iets waarvan hij meer wilde ervaren. Hij begon vaker yoga te doen, maar pas toen Rudy de studio van Bryan Kest binnenstapte en Bryan hoorde zeggen ‘Breathe until it feels so fucking good’ begon yoga voor hem serieuze vormen aan te nemen. Rudy wist dat hij zijn yogaleraar gevonden had. Jarenlang kwam hij naar Bryans lessen en het was Bryan die hem aanmoedigde yogaleraar te worden.

Hoewel Rudy in de loop der jaren bij verschillende yogi’s gestudeerd heeft, ziet hij Bryan nog steeds als zijn grootste inspirator. Waarom? Omdat Bryan ondanks zijn grove taalgebruik (gisteren hoorde ik hem in de les zeggen now lift your butt towards the ceiling and imagine there’s a ray of light coming out of your ass’) zo integer mogelijk leeft volgens de yogaprincipes, iets wat in de westerse maatschappij geen makkelijke opgave is. Wie zich verder verdiept in yoga, leert al snel dat het beoefenen van de poses slechts een klein, heel klein onderdeel is van yoga. 

Maar terug naar de alpha-man. Rudy heeft zich ontwikkeld tot een van de toonaangevende yogadocenten van LA- en ver daarbuiten. Hij leidt docenten op, is spokesman voor verschillende organisaties en hij begeleidt oorlogsveteranen bij het verwerken van hun trauma’s en helpt ze bij het terugvinden van een plek in de maatschappij. Vandaag heb ik ervaren hoe Rudy les geeft. Zoals ik had verwacht, een zware les. Hij moedigt je aan uitdagende variaties van verschillende yogaposes te proberen, maar benadrukt tegelijkertijd dat het geen competitie is. Dat je voor alles moet luisteren naar  je lichaam. En terwijl ik heel trots op mezelf ben dat ik zo mooi in balans blijf tijdens mijn twisted half moon pose, hoor ik hem zeggen ‘If you can’t do the pose, it’s no big deal. If you can do the pose, it’s no big deal either.’ Yoga. Het blijft een leerproces.

Angélique