Stadswild Silent Night Run – Premium Edition 2017 [+ Video]

Een dakloze dichter, een hedendaagse interpretatie van Marie-Antoinette, opera in een intieme setting en steeds weer het toeziend oog van Yayoi Kusama, terwijl onze geest heel even het gevoel van oneindigheid aanraakte in een zee van klanken. Kunst in verschillende vormen stond centraal tijdens de Stadswild Silent Night Run – Premium Edition 2017. Afgelopen vrijdag renden wij onze silent run door de drukke straten van Amsterdam.

“I feel that art has something to do with the achievement of stillness in the midst of chaos. A stillness which characterizes prayer too,” – Saul Bellow

In een wereld waarin iedereen via social media met alles en iedereen 24/7 wereldwijd verbonden is, neemt de eenzaamheid toe. We zitten de hele dag in onze telefoons, we communiceren continue, maar hebben we eigenlijk nog wel aandacht voor de persoon naast ons, het hier en nu? Sinds 2012 rennen wij in stilte door de stad. Want stilte is niet alleen een weg naar zelfreflectie, het geeft je ook een gevoel van verbondenheid. Met Stadswild rennen we een paar keer per jaar in stilte door de stad en een keer per jaar pakken we groots uit. Niet in aantal, maar in bijzonderheid. De Stadswild Silent Night Run – Premium Edition is ons flagship event waarin we laten zien waar wij zelf stil van worden.

Maar wanneer is het product van een creatieve geest kunst?

Een vraag die meteen in ons opkwam toen paar maanden geleden naast onze vaste partner het Conservatorium Hotel, ook het Stedelijk aansloot als partner in onze stilterun. Een vraag waar haast onmogelijk een antwoord op te vinden is. Maar als een creatie verstilling oproept en maakt dat je de wereld om je heen, al is het maar heel even, in een ander perspectief ziet, dan kun je in ieder geval zeggen dat je de creatie als kunst beleefd hebt. En zo stelden we het programma voor dit jaar samen. Vanuit een persoonlijke beleving en persoonlijke smaak.

Yayoi Kusama. Als het gaat om persoonlijke smaak, dan kon zij niet ontbreken bij deze Stadswild Silent Night Run.

Direct bij binnenkomst in de Symphony Room van het Conservatorium Hotel worden deelnemers geconfronteerd met haar intrigerende verschijning en indringende blik. Yayoi Kusama (Matsumoto, 1929) werd al op jonge leeftijd ontdekt en is tot op de dag van vandaag actief en ook enorm productief als kunstenaar. Herhalende patronen, oneindigheid en natuurlijk de polkadots zijn de belangrijkste kenmerken van haar werk.

Op jonge leeftijd bleek dat Kusama de wereld anders ziet en ervaart dan de meeste mensen en dat hallucinaties bij haar realiteit horen. Kusama’s happenings, schilderijen en installaties zijn voor haar een manier om haar geest te kalmeren. De Infinity Mirrored Rooms van Kusama geven een blik op Kusama’s belevingswereld. Zodra je erin staat, word je overvallen door een intens gevoel van stilte en oneindigheid. Zo mooi en zo rustgevend zodra je geest er even in verdwaalt, maar zo bedreigend en desoriënterend als je eruit wilt. Want waar is de uitgang?

Met op de achtergrond beelden van Kusama krijgen deelnemers de opdracht zelf hun stilte op papier te zetten. We vragen alle deelnemers om voor de komende twee uur hun telefoon uit te zetten. Even telefoons uit en wat je straks meemaakt tijdens de run in je op te nemen, zonder direct alles willen vastleggen voor social media. Natuurlijk, we leven in een tijd waarin we social media niet kunnen negeren.  Dankzij de digitale revolutie zijn we 24/7 hyper connected met de hele wereld. Maar bij deze silent run vragen we je als deelnemer om twee uur, niet langer, je telefoon uit te zetten en een connectie met jezelf, de groep en de stad Amsterdam aan te gaan. Het lukt bijna iedereen om even de telefoons uit te zetten. En dan beweegt de groep zich richting de binnenplaats van het Conservatorium Hotel voor de start van de Silent Night Run.

Het moment van het intentiesteentje pakken, is traditiegetrouw het moment waarop de Stadswild Silent Night Run begint. Daarmee vragen we deelnemers de run in te gaan met een intentie, niet met verwachtingen. Want bij deze run gaat het niet om afstand, tijd en snelheid. Vanaf dit moment gaat het om beleving.

We rennen over het Museumplein en na een eerste ontmoeting met mezzosopraan Zofia Hanna onder het Rijksmuseum, rennen we verder richting de Hermitage Amsterdam.

 

“Neem mij niet kwalijk dat ik een stad anders zie dan de meesten..,” klinkt het aan de Amstel

We doen een serie planks, squats en een paar keer diep ademhalen en dan rent een man vanaf het Waterlooplein zwaaiend onze kant op. Een zwerver? Een dwalende ziel die de Silent Night Run kwam verstoren? Voor onze groep staat hij stil, haalt diep adem en dan klinkt zijn ontroerende gedicht ‘Mijn Stad’. Een gedicht over de stad zoals hij het zag vanaf de duistere kant van het leven. De drukte, eenzaamheid, onrust…Hermano Van Velzen, beter bekend als de Dakloze Dichter, zwierf dertig jaar door Amsterdam. Haast verborgen en anoniem totdat er een video van Hermano waarop hij een gedicht voordraagt online verspreid werd. Sindsdien weet de media hem te vinden, heeft hij een gedichtenbundel uitgebracht en is Hermano een landelijke bekendheid met het telefoonnummer van de burgemeester in zijn telefoon. Maar in een gesprekje voorafgaand aan zijn performance voor onze stilterun, vertrouwt hij mij toe, dat hij vrijwel nooit online is. “Dit hier is mijn leven. Hier, dit moment. Als mensen geraakt worden door mijn poëzie, dan word ik weer door hun emoties geraakt.” De kunst van taal geeft Hermano rust. En als ik luister naar zijn adembenemend mooie stem, gevoel voor ritme en taal wordt mijn Amsterdam stil. Heel stil.

Na de eerste ontmoeting met Zofia Hanna en een performance van de Dakloze Dichter vervolgt onze run zich langs Carré en over de Amstel, richting het drukke Heineken-plein. We doen dips, jump squats, wall-sits en meer. Want we zijn Stadswild. En Stadswild is ooit, jaren geleden, begonnen met het idee naar de stad te kijken als je ultieme gym. Terug op het Museumplein doen we een duo-oefening en als de eerste regendruppels vallen, rennen we nog voordat de bui losbarst richting het Stedelijk. Met de groep betreden we het museum via de ‘oude’ entree, die ons direct leidt naar dé trap.

En op die beroemde trap, de entree naar een andere wereld, staat vanavond voor de Silent Night Run, een van Nederlands meest gerenommeerde en gerespecteerde modeontwerpers Dennis Diem met aan zijn zijde Zofia Hanna in een ontwerp uit zijn laatste collectie ‘Les Antoinettes’. Een collectie gebaseerd op het leven van Diems ultieme muze Marie-Antoinette. Misschien verwacht iedereen op dit moment een aria, maar het blijft stil.

 

We passeren Dennis en Zofia en betreden de expositie van Jana Euler ‘High In Amsterdam. The Sky Of Amsterdam’.

 

Juri en ik zien verbaasde blikken als we naar de groep gebaren om richting een gang te gaan die afgesloten is voor het publiek. Maar de beveiliging knikt, we mogen inderdaad doorlopen, de hoek om en trap af, richting het auditorium. Bij de voorbereidingen van de premium editie van Silent Night Run dit jaar, hadden we het Stedelijk gevraagd of we in het auditorium een experience mochten neerzetten. Toen vanuit het Stedelijk werd aangegeven dat een immens grote projectie mogelijk was, gingen er in ons hoofd de radartjes draaien. Een sterrenhemel, een bos…Nee. Te voorspelbaar. Yayoi Kusama. Dat moest het worden. In combinatie met een sound bath van Shift Meditation. En als we het auditorium betreden, hou ik heel even mijn adem in. Yayoi Kusama met haar polkadots en pompoen. Larger, zoveel larger than life, kijkt ze op ons neer.

Voor haar zit Stacey. Met haar kristallen klankschalen, haar steile, platinablond haar en kaarsrechte pony, is haar verschijning een statement. We gaan liggen en wie zich kan overgeven aan het moment, voelt hoe intens het Sound Bath is. Alsof er heel even de deur naar een andere dimensie wordt opengezet.

Lichtelijk high verlaten we het auditorium en daar hangen ze. Stuk voor stuk. De tekeningen van alle deelnemers, aan de muur in het Stedelijk. Hoe groot is de kans dat jouw gedachte, jouw gevoel over stilte ooit in het Stedelijk zou hangen?

 

We verlaten het Stedelijk. De straten zijn natgeregend als we richting het Conservatorium Hotel lopen.

In de lobby komen we voor de derde keer Zofia tegen, met concertpianiste Nathalie Doucet achter de piano. In deze intieme setting luisteren we naar de laatste experience van de avond, Charlotte’s aria uit Werther, gebracht door deze twee members van de Dutch National Opera Academy.

 

Stadswild Silent Night Run – Premium Edition 2017 is ten einde. Voor wie wil, mag praten. Maar net als bij iedere stilterun, wil iedereen eigenlijk nog heel even de stilte vasthouden.

Juri & Angélique

Voor het mogelijk maken van de Stadswild Silent Night Run – Premium Edition 2017 bedanken wij het Conservatorium Hotel, Stedelijk Museum, adidas, Hermano van Velzen, Zofia Hanna, Dennis Diem, Shift Meditation, Nathalie Doucet & Little Miracles.

PS wil je er de volgende keer bijzijn, schrijf je hier in.

 

 

By |2017-09-27T19:30:23+00:00augustus 22, 2017|0 Comments

Leave A Comment

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close